دید یگانه انگاران:

 

یگانه انگاران ظهور کلمه را به تجسم و تن گیری محدود می کنند چون در غیر این صورت نگرش نادرست آنها در باره یگانگی خدا فرو می ریزد.  به عبارت دیگر از دید آنها پیش از تولد مسیح کلمه در حد یک نقشه در ذهن خدا بود.

 

خوانش آنها از یوحنّا 1 : 1 چنین است:

 "در ابتدا کلمه نقشه ای در ذهن خدا بود. چون زمان کمال رسید، خدا نقشه خود را جامه عمل پوشاند. او نقشه خود را با تن       بشری پوشاند در قالب مرد به نام عیسای مسیح. "[1]

 "بیش از تجسم، کلام یک فکر، یک نقشه، یک ذهنیت بیان نشده ی خدا بود"[2]

 

پاسخ کتاب مقدّسی:

 در یوحنا با ب 1 آیه 1 زمانِ فعل "بود" چهار زمانی را مشخص می کند: کلمه پیش از بنیاد عالم نزد خدا بود و عبارت بعدی چون " همه چیز بواسطه او هستی شد "  دلالت بر گذشته می کند.

 

در صورتی که یوحنّا باب 1 آیه 1 به این معنی باشد، دنیا هم در ذهن خدا است شاید یگانه انگاران با این دید هندوها موفق باشند که دنیا خواب یکی از خدایان است ! چون همه آفرینش به کار کلمه نسبت داده شد و یوحنّا با صراحت لحن افزود: " هیچ موجودی، هیچ باشنده ای بی او هستی نیافت "

 

 صدور یا برون شدن کلام، مقدم بر روند زمان و آفرینش است. کلام شهادت می دهد که: همه چیز بواسطه او و برای او آفریده شد.

 کلام خدا در میکاه باب 5 آیه 2 به ما می آموزد، که صدور یهوه از الوهیم  مقدم ( میقدم ) بر همه چیز بود و در ابتدا یعنی در چهار چوبی فرازمانی (مییمی عولام ) صورت گرفته است. در عهد جید عبارت صدور پسر از پدر در همین راستا به کار رفته است. در این آیه روند صدور در دو مرحله دیده می شود:

1. برون شدن کلمه در ابتدا

 

2. برون شدن یا زایش کلمه در بیت لحم.

 یوحنّا باب 1 آیه 1 به اوّلین مرحله اشاره می کند و در آیه 14 به تن گیری یا تجسّم کلمه در قالب خداوند عیسای مسیح اشاره دارد.

 در باره فرشته خداوند و تئوفانی:

دید یگانه انگاران:

 

“به نظر می رسد دسته ای از ظهورهای" فرشته خداوند" باید به عنوان تئوفانی تلقی گردد ".

 با توجّه به اینکه تئوفانی های عهد عتیق با دیدگاه یگانه انگاران سازگار نیست، برنارد از راه تشکیک وارد می شود و نظریات گوناگون مطرح می کند ولی می پذیرد که خدا گاهی اوقات در قالب " طوفان " ، " ابر جلال " و " ستون آتش " وارد می شود. در صحبت او هیچ نشان از مکاشفه نیست  و با  اصطلاحاتی چون" شاید، احتمالاً، ظاهراً "  روبرو می شویم. این دلیلی بر فروتنی نیست چون هیچ معلّمی در عهد جدید احتملات را مطرح نکرد. او حتّی این نظریه را مد نظر می گیرد که شاید زمانی که افراد عهد عتیق می گفتند "خدا را دیدیم" دچار اشتباه بودند. از دید آقای برنارد:

نمی توان اطمینان حاصل کرد فرشته خداوند یا ملکی صدق به راستی قالبهای ظهوری خدا بودند [3]

 

 

 آنها تئوفانی موقّت بودند و در عهد جدید، تئوفانی جدا از عیسای مسیح نبود. او در این راستا می نویسد " تنها پدیده ای که جدا از عیسی بتوان تئوفانی نامید، کبوتری است که در زمان تعمید عیسی نازل شد [4]. "

 پاسخ کتاب مقدّسی:

  کلام خدا در باره هویت ملکی صدق روشن است:" زنده است. "  اگر آقای برنارد با تشکیک به این قضیه نگاه می کند، به گفته صریح کلام خدا شک کرده است.

 خدا آشکارا فرشته خداوند را از سایر فرشتگان متمایز می کند. یعقوب در زمان مرگ در حالت نبوّت چنین

می گوید:

 در صورتی که فرشته اعظم یک پدیده موقت بود، یعقوب از او سخن نمی گفت:

و اسرائیل‌ دست‌ راست‌ خود را دراز کرده‌، بر سر اِفرایم‌ نهاد و او کوچکتر بود و دست‌ چپ‌ خود را بر سر مَنَسی‌، و دستهای‌ خود را به‌ فراست‌ حرکت‌ داد، زیرا که‌ مَنَسی‌ نخست‌زاده‌ بود.....

و یوسف‌ را برکت‌ داده‌، گفت‌: « خدایی‌ که‌ در حضور وی‌ پدرانم‌، ابراهیم‌ و اسحاق‌، سالک‌ بودندی‌، خدایی‌ که‌ مرا از روز بودنم‌ تا امروز رعایت‌ کرده‌ است‌، آن‌ فرشته‌ای‌ که‌ مرا از هر بدی‌ خلاصی‌ داده‌، این‌ دو پسر را برکت‌ دهد و نام‌ من‌ و نامهای‌ پدرانم‌، ابراهیم‌ و اسحاق‌، بر ایشان‌ خوانده‌ شود، و در وسط زمین‌ بسیار کثیر شوند »

در اینجا پدر ما یعقوب هم اصطلاح " الوهیم" را به کار می برد و هم " آن فرشته فدیه دهنده " یا " هملک قوئل " را.

 آیا فرشته تنها در زمان یعقوب حضور داشت و سپس در زمان موسی دو باره پیدا شد؟

 

 " فرشته خداوند حافظ و رهاننده کسی است که از خداوند می ترسد و به او احترام می گذارد..." مزمور 34 آیه 7.

 

پس این فرشته همچنان از ایماندارن پشتیبانی می کند، یا در ترجمه قدیم:

 فرشته خداوند گرداگرد ترسندگان او است؛ اردو زده، ایشان را می‌رهاند.

 در باره ظهورهای خداوند در عهد جدید می توانیم به این آیات بسنده کنیم:

 ناگاه فرشته خداوند بر ایشان ظاهر شد و کبریایی خداوند بر گرد ایشان تابید و بغایت ترسان گشتند.

این آیه در زمانی واقع می شود که کلمه جسم گردیده است. در این آیه هم اشاره از فرشته ی خداوند می شود و هم صحبت از جلال ایزدی که از او ساطع می شود. اگر یگانه انگاران در باره هویّت فرشته شک داشته باشند، در باره جلال یا کبریایی خدا نمی توان شک کرد. پس برخلاف ادعای یگانه انگاران، تئوفانی در عهد جدید به ظهور عیسای مسیح محدود نیست. این عبارت برنارد که: " در عهد جدید هیچ تئوفانی با ظاهر بشری گزارش نشده است " نادرست است. ما ایمان داریم در آیاتی چون متا باب 1 آیه 20، 2 آیه 13 و 28 آیه 2 این فرشته ی اعظم است که به شکلهای گوناگون ظهور می کند.

 همین فرشته در مکاشفه باب 10 آیه 1 با زینت الهی ظاهر می شود:

" آنگاه فرشته پر قدرت دیگری را که از آسمان پایین می آمد، دیدم. او با ابری پوشیده شده بود و رنگین کمانی به دور سرش بود، چهره اش مانند خورشید می درخشید و ساق پاهایش مثل ستونهای آتش بود "

تعمید:

 یگانه انگاران معتقدند که تعمید برای نجات ضروری است و لعنتِ هبوطِ آدم را از زندگی تعمید گیرنده می گیرد. خوانش آنها از اعمال 2 آیه 38  این است :

" توبه کنید و برای کسب نجات بنام عیسای مسیح تعمید گیرید "

آنها بر این باورند:

" زمانیکه کسی تعمید می گیرد، از لعنتی که به خاطر تعلّق خود به نژاد آدم شامل او شده است، رستگار می شود و بواسطه ی آب در یک خانواده تازه متولد می شود..." [5]

پاسخ کتاب مقدّسی:

اگر این اصل درست باشد، روح خدا بر یک شخص لعنت شده چون کرنلیوس نازل شد و سپس به دستور پطرس تعیمد یافت و تازه از رستگاری بر خوردار شد!

افراد عهد عتیق که پیش از تعمید فوت کردند باید در زمان قیام از خادمان یو پی سی چون اورشانها و دیوید برنارد تعمید گیرند تا از لعنت گناه نخستین نجات پیدا کنند. تکلیف دزد بالای صلیب چیست؟ آیا باید او نیز در زمان قیام دست به دامن رهبران یو پی سی شود تا از دست مبارک آنها " به نام عیسی "  تعمید گیرد؟

 

به شهادت کلام، کرنلیوس و خاندانش توبه کردند و از روح القدس برخوردار شدند. آنها به نشانه نجاتی که دریافت کردند به نام مسیح تعمید یافتند. کلام، خود را تفسیر می کند.

 

گفته می شود به دنبال انتقادات کلیسای ایران، دسته ای از یو پی سی های ایرانی پذیرفته اند اورشان و برنارد در باره ضرورت تعمید برای نجات در اشتباه هستند، امیدوارم به آقای برنارد نیز گوشزد کنند که دیدگاه او در باره خدا بی پایه است.

نتیجه:

 باید بی پرده گفته شود که تعلیم یگانه انگاران با کتاب مقدس سازگار نیست. پیروان یو پی سی و سایر یگانه انگاران افراد فریب خورده ای بیش نیستند. آنها خوانش بسیار نادرستی از وحدانیت خدا دارند که با یگانه انگاری هندو بی شباهت نیست. جالب آن است که همه دیدگاههای نادرستی که در مسیحیت در باره خدا و تن گیری وجود دارد در آیینهایی چون هندویسم پیدا می شود چون ابلیس همیشه سعی کرده خود را نردیک به حقیقت کند.

در متا باب 13 آیات 24 تا 30 می بینیم که شیطان سعی می کند دانه ای به کار ببرد که به گندم شباهت دارد یعنی کرکاس. گندم و کرکاس شبیه به هم اند ولی یکی نیستند مراقب باشد شیطان به جای گندم کرکاس به شما ندهد. تنها کلام خدا زندگی به بار می آورد.

 

[1] “…the logos existed in the mind of God from the beginning of time. When the fullness of time was come, God put that plan into action. He put flesh on that plan in the form of the man Jesus Christ. The Logos is God expressed (the Oneness of God, David Bernard p.60)”.

 

 

 

[2] “Before the Incarnation, the Word was unexpressed thought, plan, or mind of God” (Meet the United Pentecostal Church International)

 

[3] او در باره فرشته خداوند دچار تناقض می شود و در جاهای دیگر این کتاب به ظاهر می پذیرد که فرشته خداوند خود خدا بود.

 

[4] The only possible New Testament theophany is the dove at the baptism of Christ, chapter 2(Ibid)

 

[5] « When one is baptized, he is removed from the curse of his inherited Adamic family-and born(of the water) to a new family  « (the New Birth: Series in Pentecostal Theology, vol. 2, p 156